EX USU [EP]
Wydawca: Ex Usu

  Ex Usu, to kwartet łączący różnorodne, trudne do zaklasyfikowania muzyczne gatunki. Zespół proponuje słuchaczom malowanie muzyką, z której każdy odbiorca może zbudować pejzaż poprzez filtr własnej wyobraźni. Po wydanym w 2002 r. demo pt. „Zwyczajnie” (z którego pochodzi utwór „Nojs” wydany na kompilacji „The Best of Polish Etno Jazz Folk” z 2006 r.), pierwszej płycie „Dobra Myśl” z 2012 r. i dłuższej przerwie w działalności, w 2023 roku ukazał się drugi, długo wyczekiwany minialbum (EP) zatytułowany „Ex Usu”.

Obecnie zespół łagodnie skręcił stylistycznie. Coraz mniej słychać w naszej muzyce pogańskich i historycznych brzmień, które wypierane są (choć nie całkiem) przez transowe klimaty. Połączenie nietypowego instrumentarium dało nam szansę zbudować kompozycje, które chętnie porównujemy do malowania dźwiękiem, tak by każdy ze słuchaczy mógł poprzez filtr własnej wyobraźni stworzyć indywidualny pejzaż. Muzyka, którą chcemy zaproponować na nowej płycie różni się nieco od tego, co nagrywaliśmy do tej pory. Znacznie zredukowaliśmy część rytmiczną, stawiając na spokój i wyciszenie. Nie zrezygnowaliśmy jednak z naszych folkowych inspiracji i zabawy przestrzenią - zauważalnych w twórczości Ex Usu w poprzednich latach. To również wędrówka polegająca na prześlizgiwaniu się pomiędzy stylami.

"Na przestrzeni 22 lat skład zespołu się zmieniał, jak i również zmienił się styl oraz kierunek komponowania nowych treści. Z gęstej etniczno-transowej formuły, Ex Usu zwróciło swoje instrumenty w stronę bardziej progresywną i deadcandance’ową, ale nadal wykorzystującą niepowszechny inwentarz, taki jak kalimba czy lira korbowa. Zmiany są nieodzowną częścią procesu ewolucji, czego dobrym przykładem jest zaprezentowany trzeci album. Materiał zatytułowany nazwą zespołu przynosi słuchaczom pięć zróżnicowanych kompozycji.... Są niezwykle rytmiczne, głębokie i magnetyczne... Utwór "Umarli mogą tańczyć"... jest pewnego rodzaju hołdem dla twórczości Dead Can Dance, czyli grupy, którą uwielbiają Biesiada i Komosiński od zarania dziejów. Flet tenorowy, wycofane, lecz nawiedzające chórki damsko-męskie, selektywnie przemyślane instrumenty perkusyjne, przywodzą na myśl atmosferę pradawnego rytuału w głębokim nieprzeniknionym lesie." (Błażej Obiała, zewkultury.pl)