logo Wirtualne Gesle logo Wirtualne Gęśle 2024
główna
o gęślach
W Y N I K I
zasady głosowania
 
wspierają nas
kontakt
newsletter
historia
nagroda za rok:
  2023  
  2022  
  2021  
  2020  
  2019  
  2018  
  2017  
  2016  
  2015  
  2014  
  2013  
  2012  
  2011  
  2010  
  2009  
  2008  
  2007  
  2006  
  2005  
  2004  
  2003  
pre-historia
  2002  
  2001  
Burza Braw
Współpraca
banerRCKL
banerNT
 WIRTU@LNE GĘŚLE 
  plebiscyt na folkową płytę roku 2023  
Jesteś: główna / wyniki / szczegóły

MAJA MIRO & PATRYCJA BETLEY
MAJNE HENT

Wydawca: wood and mood

  Muzyka zainspirowana wierszami poetek jidysz. A szczególnie jednym wątkiem tej twórczości – motywem kobiecych dłoni. Literackie obrazy dłoni pojawiają się tam często. Co ciekawe, nie tylko w kontekście przywołanej powyżej tradycji. Ich obecność i różne jej konteksty odzwierciedlają procesy rewolucji, dzięki którym żydowskie kobiety uzyskały możliwość działania zgodnie ze swoją wrażliwością, potrzebami, pragnieniami i możliwościami. Obnażone ramiona wychodzą ze strefy wstydu i stają się symbolem kobiecej wolności i samostanowienia. Dłonie są tutaj także innymi znakami, które w sposób uniwersalny opisują kondycję kobiety i kobiecości w kontekście kultury.

Punktem wyjścia do projektu "Majne Hent" („Moje Dłonie”) są fascynujące wiersze poetek jidysz, wydane w ostatnich latach w języku polskim: "Moja dzika koza. Antologia poetek jidysz" oraz "Kol isze - głos kobiet w poezji jidysz". Twórczość ta jest zwierciadłem ważnych procesów, dzięki którym kobiety uzyskały możliwość działania zgodnie ze swoją wrażliwością, potrzebami, pragnieniami i możliwościami. Niekiedy były to trudne procesy, których sednem było przeciwstawienie się surowej tradycji.
Jedna z autorek przekładów wierszy z języka jidysz, Joanna Lisek, zwróciła naszą uwagę na bardzo ciekawy wątek wiążący tę literaturę - częste odnoszenie się autorek do kobiecych dłoni. W judaizmie silnie akcentowana jest rola kobiecych rąk, co ma związek z jego patriarchalnym porządkiem. W twórczości poetek jidysz gest ten staje się znakiem więzi z wcześniejszymi pokoleniami kobiet żydowskich, jeden z elementów dziedzictwa przekazywanego córce przez matkę. Dłonie są tutaj także innymi znakami, które w sposób uniwersalny opisują kondycję kobiety i kobiecości w kontekście kultury. Wiele z tych tematów odczytujemy także w naszym życiu. Stąd wzięła się idea napisania i nagrania muzyki, która poszerza, interpretuje, odnosi się do najważniejszych dla nas wierszy. Płyta jest w większości instrumentalna. Instrumentarium jest zestawieniem środowiska elektronicznego (Ableton, loopery, efekty elektroniczne) z instrumentami obsługiwanymi dłońmi: szeroką gamą fletów i instrumentów perkusyjnych z całego świata.

Maja Miro-Wiśniewska - multiflecistka, specjalizująca się w instrumentach historycznych, improwizatorka, kompozytorka. Autorka projektów intermedialnych, sytuujących flet barokowy w różnych kontekstach współczesnych. Jest współzałożycielką i muzykiem zespołu instrumentów historycznych SILVA RERUM arte.
Patrycja Betley - mulitiperkusjonistka, flecistka, pedagog, arteterapeutka, nauczycielka gordonowska, kompozytorka. Występuje m.in. z KAROLINA CICHA & SPÓŁKA, KAYAH & TRANSORIENTAL ORCHESTRA, współtworzy SAME SUKI oraz trio perkusyjne SHAPOL.

  1. Jestem kobietą, w moich dłoniach spoczywa ból bez przyczyny
  2. Tkam, tkam, młodość i starość, z jawy sen
  3. Moje dłonie, dwie części mojego ciała, których nie wstydzę się pokazać
  4. Dłonie stają się wiecznymi mistrzami przepływu
  5. Dziadek krzyczy: Głos kobiecy nie może brzmieć, to wstyd!
  6. W życiu coraz mi ciaśniej, a pierścień coraz szerszy, szerszy
  7. Przed nikim nie zasłaniam twarzy, ręce moje są nagie
  8. Moje milczenie jest świątynią
skład:
Maja Miro - poprzeczne flety historyczne, flet współczesny, flet prosty basowy, elektronika
Patrycja Betley - darbuka, handpan, udu, cajón, bodhran, frame drums, doira, daff, elektronika
Laure Slabiak (BlauBird) - głos (wersy w jidysz)