|
|
| WIRTU@LNE GĘŚLE | |
|
| plebiscyt na folkową płytę roku 2023 | |
|
Jesteś: główna / wyniki / szczegóły MAJA MIRO & PATRYCJA BETLEY MAJNE HENT Wydawca: wood and mood
Muzyka zainspirowana wierszami poetek jidysz. A szczególnie jednym wątkiem tej twórczości – motywem kobiecych dłoni. Literackie obrazy dłoni pojawiają się tam często. Co ciekawe, nie tylko w kontekście przywołanej powyżej tradycji. Ich obecność i różne jej konteksty odzwierciedlają procesy rewolucji, dzięki którym żydowskie kobiety uzyskały możliwość działania zgodnie ze swoją wrażliwością, potrzebami, pragnieniami i możliwościami. Obnażone ramiona wychodzą ze strefy wstydu i stają się symbolem kobiecej wolności i samostanowienia. Dłonie są tutaj także innymi znakami, które w sposób uniwersalny opisują kondycję kobiety i kobiecości w kontekście kultury.
Punktem wyjścia do projektu "Majne Hent" („Moje Dłonie”) są fascynujące wiersze poetek jidysz, wydane w ostatnich latach w języku polskim: "Moja dzika koza. Antologia poetek jidysz" oraz "Kol isze - głos kobiet w poezji jidysz". Twórczość ta jest zwierciadłem ważnych procesów, dzięki którym kobiety uzyskały możliwość działania zgodnie ze swoją wrażliwością, potrzebami, pragnieniami i możliwościami. Niekiedy były to trudne procesy, których sednem było przeciwstawienie się surowej tradycji.
Jedna z autorek przekładów wierszy z języka jidysz, Joanna Lisek, zwróciła naszą uwagę na bardzo ciekawy wątek wiążący tę literaturę - częste odnoszenie się autorek do kobiecych dłoni. W judaizmie silnie akcentowana jest rola kobiecych rąk, co ma związek z jego patriarchalnym porządkiem. W twórczości poetek jidysz gest ten staje się znakiem więzi z wcześniejszymi pokoleniami kobiet żydowskich, jeden z elementów dziedzictwa przekazywanego córce przez matkę. Dłonie są tutaj także innymi znakami, które w sposób uniwersalny opisują kondycję kobiety i kobiecości w kontekście kultury. Wiele z tych tematów odczytujemy także w naszym życiu. Stąd wzięła się idea napisania i nagrania muzyki, która poszerza, interpretuje, odnosi się do najważniejszych dla nas wierszy. Płyta jest w większości instrumentalna. Instrumentarium jest zestawieniem środowiska elektronicznego (Ableton, loopery, efekty elektroniczne) z instrumentami obsługiwanymi dłońmi: szeroką gamą fletów i instrumentów perkusyjnych z całego świata.
Maja Miro-Wiśniewska - multiflecistka, specjalizująca się w instrumentach historycznych, improwizatorka, kompozytorka. Autorka projektów intermedialnych, sytuujących flet barokowy w różnych kontekstach współczesnych. Jest współzałożycielką i muzykiem zespołu instrumentów historycznych SILVA RERUM arte.
Patrycja Betley - mulitiperkusjonistka, flecistka, pedagog, arteterapeutka, nauczycielka gordonowska, kompozytorka. Występuje m.in. z KAROLINA CICHA & SPÓŁKA, KAYAH & TRANSORIENTAL ORCHESTRA, współtworzy SAME SUKI oraz trio perkusyjne SHAPOL.
|

|
- Jestem kobietą, w moich dłoniach spoczywa ból bez przyczyny
- Tkam, tkam, młodość i starość, z jawy sen
- Moje dłonie, dwie części mojego ciała, których nie wstydzę się pokazać
- Dłonie stają się wiecznymi mistrzami przepływu
- Dziadek krzyczy: Głos kobiecy nie może brzmieć, to wstyd!
- W życiu coraz mi ciaśniej, a pierścień coraz szerszy, szerszy
- Przed nikim nie zasłaniam twarzy, ręce moje są nagie
- Moje milczenie jest świątynią
| skład: Maja Miro - poprzeczne flety historyczne, flet współczesny, flet prosty basowy, elektronika
Patrycja Betley - darbuka, handpan, udu, cajón, bodhran, frame drums, doira, daff, elektronika
Laure Slabiak (BlauBird) - głos (wersy w jidysz) |
|
|
|