LIGOCIANIE
CIECZE WODA
Wydawca: EDYCJA - Książki Naukowe i Specjalistyczne Edyta Czerny

  Nazwa zespołu Ligocianie wywodzi się od katowickiej dzielnicy Ligota, z którą są związani członkowie grupy. Niedawno ukazała się ich debiutancka płyta "Ciecze woda". Grupa, złożona z profesjonalnych muzyków, wykonuje tradycyjne śląskie pieśniczki ze zbiorów prof. Adolfa Dygacza, ale nowocześnie, z przytupem zaaranżowane. Jest tu i blues, i rock (nawet hard rock!), i spokojna ballada. "Chcemy prezentować rdzenną muzykę Śląska" - mówi Grzegorz Płonka, wokalista Ligocian i pomysłodawca tego projektu, pracownik Miejskiego Domu Kultury Ligota w Katowicach. "Nasze piosenki traktują o różnych sprawach. Są wśród nich wesołe i frywolne (np. "Bogucice piykno wieś", czy "Powiedz mi panienko, kukuk"), ale i takie, w których śpiewamy o bezrobociu, pijaństwie, tęsknocie za zabitym na wojnie kochanku".

"Jest to zbiór 16 „pieśniczek śląskich” jak je nazywa Henryk Grzonka na okładce płyty. Płyta nie była dla mnie zaskoczeniem, gdyż wiedziałem troszkę wcześniej o przygotowaniach. Grzegorz Płonka wielokrotnie podkreślał, że pomysł narodził się po rozmowie z profesorem Adolfem Dygaczem. Ze zbiorów pieśni uratowanych od zapomnienia przez profesora pochodzi tytułowa piosenka: „Ciecze woda bez Ligota”. Usłyszeć piosenkę o miejscu, gdzie się wyrosło i która ma już wiele lat, to ciekawe przeżycie. Takich utworów jest więcej. Anonimowi autorzy piosenek pisali o tym, co im było bliskie sercu. Również o miejscu zamieszkania. Dlatego usłyszymy na płycie takie piosenki jak: „Bogucice, piykno wieś”, „Nasze Katowice” czy też „Jak jo jechoł do Gliwic”.

Płyta zawiera wiele piosenek, które w sposób bardzo emocjonalny opowiada o stanach duszy ówczesnych Ślązaków. Jak wiemy, życie na pograniczu nie było łatwe. Tym trudniejsze było ono dla proletariatu i chłopów zamieszkujących okolice serca aglomeracji śląskiej. Każda z piosenek opowiada o czymś innym. W treści piosenek odnajdziemy przekrój przez codzienne radości, troski i rozterki, jakie targały ludźmi w owym czasie. Mamy więc frywolne przyśpiewki, historie związane wokół tematu uwodzenia i miłości („Powiedz mi panienko, kukuk”, „Miała dziołcha ogródeczek, parada”), usłyszeć możemy o tym jak radzili sobie ludzie z nędzą i do jakich sposobów musieli uciekać, aby przetrwać („Bezrobotni, bezrobotni”, „Coch zarobiła, toch zarobiła”, „Szmaciorz haderlok”). W końcu dowiemy się jaką traumę odcisnęła na życiu wojna. Ten tragiczny wątek wielokrotnie w dziejach miał swoje reperkusje. O Ślązaka upominało się każde wojsko, jak potrzeba było żołnierzy… Cała bogata treść „odziana” została w nową aranżację muzyczną.
Co ciekawe, nie znajdziemy w albumie muzyki, z którą utożsamiamy często śląskie pieśniczki. Nie znajdziemy tu akcentów muzycznych rodem z Bawarii. Jest to błędne założenie i zniekształca obraz rdzennego muzykowania. Prawdą jest jednak to, że zostaniemy pozytywnie zaskoczeni ciekawym brzmieniem. Adaptacja często wiekowego materiału została dobrze zgrana z nowoczesnym brzmieniem. Na płycie oprócz ciekawych instrumentów, usłyszymy ciekawe riffy gitarowe oraz ciekawe tło wykonywane przez chórki. Znajdziemy tu różne muzyczne formy. Zarówno fani rock and rolla, bluesa czy folku znajdą coś dla siebie. Są tu również pełne ekspresji ballady i mocne „kawałki” hard rocka.
"Ciecze woda bez Ligota" – jak dawniej tak i dziś płynie. Czas, jak każe nam sądzić płyta, nie istnieje lub co najwyżej ma nieistotne znaczenie. To, co przeżywali ludzie z czasów powstawania utworów jest nadal aktualne. Muzyka nie tylko połączyła przeszłość z teraźniejszością, stare z nowym, ale uświadomiła nam jak we współczesnym świecie się nie zagubić. Mamy do czego sięgać… Do prawdziwych zasobów śląskiego dziedzictwa. To chyba najważniejsza zasługa tej płyty.
(Dariusz Demarczyk, gryfny.wordpress.com)